حجت الاسلام و المسلمين حاج سيداحمدآقا خميني(ره) درسخنان خويش از شهيد چمران به عنوان “حمزه زمان” ياد کرده وفرمودند: “دکتر چمران واقعا آدم فوق العاده اي بود. آدمي بود که در عين اينکه از نظر سواد از کسي کم نبود از نظر خداشناسي و روح تقوي هم از هيچ کس کم نبود... چمران شخصي بود که نظيرش را در عدم خودنمايي نمي توان سراغ داد. او ياور بيچارگان مستضعفين بود. دلاوري بود که سخت از حضور در معارک سياسي پرهيز داشت. چمران نمونه آه و سوز و گداز سربازان صدر اسلام بود و به خاطر همين بود که امام او را سردار بزرگ اسلام ناميدند.” با آخرين لحظه هاي چمران: در بامداد روز 31 خردادماه 60، رستمي فرمانده منطقه دهلاويه به شهادت رسيده بود... چمران يکي ديگر از فرماندهانش را احضار کرد خود او را به جبهه برد تا در دهلاويه به جاي رستمي معرفي نمايد. هنگام خروج از ستاد اطرافيان چمران در سوزي معنادار، با وي وداع کرد. با نگاه هاي منتظر او را بدرقه کردند. پيش از شهادت به همه رزمندگان و سنگرها سرکشي کرده در نزديکترين نقطه به خط دشمن پشت به خاکريزي ايستاد، جايي که دشمن به خوبي و با چشمان غيرمسلح ديده مي شد. ناگهان باران خمپاره شروع به باريدن کرد. به دستور چمران، همه رزمندگان در سنگرهاي خود پناه مي گيرند و با اصابت خمپاره اي ناگهان، حمزه زمان روي در آسمان کشيده، راه ملکوت را در پيش مي گيرد. ترکش خمپاره به پشت سر دکتر چمران اصابت کرد. ترکش هاي ديگري نيز صورت و سينه اش را شکافته بود. رساندن چمران به بيمارستان سوسنگرد اولين اقدامي بود که ياران چمران براي نجات وي انجام دادند اما تقدير آسماني، قطعي تر از آن است که با تلاش زمينيان تغيير يابد